ROTA ŚLUBOWANIA POLICJANTA

 

"Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej,

świadom podejmowanych obowiązków Policjanta,

ślubuję: służyć wiernie Narodowi,

chronić ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej

porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli,

nawet z narażeniem życia. Wykonując powierzone mi zadania,

ślubuję pilnie przestrzegać prawa,

dochować wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej,

przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych.

Ślubuję strzec tajemnicy państwowej i służbowej,

a także honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej".

 

HISTORIA POLICJI

 

24 lipca 1919 r.

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej przyjął ustawę o Policji Państwowej. W państwie które zaledwie 8 miesięcy wcześniej odzyskało niepodległość po blisko 200 letniej niewoli, została powołana formacja, będąca organem wykonawczym władz paästwowych i samorządowych, odpowiedzialnym za ochronę bezpieczeństwa, spokoju i porządku publicznego. W skład Policji Państwowej wchodziło początkowo 6 komend okręgowych (wojewódzkich) - miasta Warszawy oraz województw: warszawskiego, łódzkiego, kieleckiego, lubelskiego i białostockiego. W lipcu 1922 r. proces budowy Policji Paästwowej został zakończony wraz z włĄczeniem w jej skład Komendy Policji Państwowej Ziemi Wileńskiej. Policja Państwowa działała przeszło 20 lat. Kres jej funkcjonowania, tak jak innych instytucji państwowych, przyniósł wybuch drugiej Wojny Światowej.

1 i 17 września 1939 r.

wybuch wojny z Niemcami hitlerowskimi i Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich. Policjanci na terenach przygranicznych nie tylko pełnili służbę porządkową, ale w wielu przypadkach podjęli zbrojny opór przeciwko agresorom, stając się pierwszymi ofiarami walk. We wrześniu 1939 r. na terenie kraju zginęło blisko 3 tysięce policjantów. Podobnej liczbie funkcjonariuszy udało się ewakuować za granicę. Do niewoli sowieckiej dostało się prawie 12 tysięcy policjantów. Większość z nich trafiła do łagrów i więzień, z których nie było powrotu. Ponad 6 tysięcy policjantów zostało zamordowanych wiosną 1940 r. w Twerze (wówczas Kalinin) i pogrzebanych w zbiorowych mogiłach w Miednoje. Prawda o tej zbrodni została w pełni ujawniona światu dopiero w wyniku demokratycznych przemian w Polsce po 1989 r. Obecnie trwają prace nad budową cmentarza polskich policjantów.

Równie tragiczny był los około 10 tysięcy polskich policjantów z terenów zajętych przez Niemców. Uniknęli oni, w przeciwieństwie do swoich kolegów ze wschodnich ziem polskich, bezpośredniego zagrożenia życia, ale stanęli w obliczu konieczności podjęcia służby w polskich organach policyjnych, będących częścią administracji państwa niemieckiego. Wielu policjantów nie poddało się próbie zniewolenia. Oddawali nieocenione usługi Polskiemu Państwu Podziemnemu, przekazując informacje o akcjach wymierzonych przeciwko Polakom. Wielu z nich przypłaciło to życiem lub trafiło do obozów koncentracyjnych.

7 października 1944 r. - Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego powołał formalnie Milicję Obywatelską jako organ odpowiedzialny za ochronę bezpieczeństwa, spokoju i porządku publicznego oraz dochodzenie i ściganie przestępstw. Tak sformułowane zadania w sensie formalnym pokrywały się z zadaniami wykonywanymi uprzednio przez Policję PaństwowĄ. Ale był to w zasadzie jedyny punkt zbieżny, łączący te dwie formacje. W Milicji Obywatelskej zasadę swobodnego doboru funkcjonariuszy do policji zastąpiono wymogiem nadania MO odpowiedniego oblicza klasowego. Milicja Obywatelska stała się formacją wspierającą rządzącą partię. Zewnętrznym przejawem całkowitego zerwania z tradycjami Policji Państwowej była zmiana nazwy, umundurowania oraz nazewnictwa stopni.

6 kwietnia 1990 r.

na mocy ustawy Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej Milicja Obywatelska została rozwiązana, a w jej miejsce powołano Policję. W swoich zasadach funkcjonowania Policja szeroko nawiązuje do tradycji międzywojennej poprzedniczki. Wyraża się to zarówno w atrybutach zewnętrznych - powrót do nazwy czy też nazewnictwa stopni i stanowisk policyjnych, czy o wiele istotniejszej filozofii działania, zakładającej przede wszystkim współpracę ze społeczeństwem, apolityczność zarówno formacji, jak i poszczególnych funkcjonariuszy.

Ustawa o Policji wprowadziła do polskiego systemu prawa rozwiązania odpowiadające wymaganiom przewidzianym w postanowieniach Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz innych norm prawa międzynarodowego.

Polska Policja znalazła się ponownie w rodzinie policji demokratycznego świata. "Gazety Policyjnej"

Pochodzenie artykułu Historia Policji  www.kgp.gov.pl